در حالی که به پایان ماه دوم جنگ بین آمریکا و رژیم صهیونیستی با جمهوری اسلامی ایران نزدیک می شویم، تاب آوری اقتصاد ایران هر روز شکننده تر می شود. هر چند که به نظر می رسید آتش بس دو هفته ای مقدمه مذاکرات طرفین جنگ برای رسیدن به صلح پایدار باشد، ولی تا این لحظه تنش ها میان طرفین همچنان بالاست و به نظر می رسد که اختلاف نظر بر سر موضوعاتی مانند تنگه هرمز و محاصره دریایی همچنان جدی و عمیق است.
قربانی اصلی چنین شرایطی،یعنی دوران نه جنگ نه صلح (حتی بیشتر از زمان جنگ) اقتصاد ایران است. چرا که در این شرایط دست مدیران و برنامه ریزان در صنایع مختلف و حوزه های گوناگون صنعتی، تولیدی،کشاورزی و… کاملا بسته است و به تعبیری مانند شنا کردن با دست های بسته در رودخانه خروشان می ماند. شرایطی که عملا امکان هر گونه تصمیم گیری و برنامه ریزی برای پیشبرد اهداف و راهبرد سازمان ها را سلب می کند و از طرفی علاوه بر چالش های روزمره مدیریت در ایران مانند قوانین و آیین نامه های دست و پاگیر اقتصاد دولتی، تورم افسارگسیخته در قیمت ها، محدودیت های ایجاد شده توسط تحریم ها و… تصمیم گیران باید با تنش های ویژه این دوران مانند مدیریت منابع انسانی، تامین نقدینگی و اختلال در زنجیره تامین و… هم دست به گریبان شوند.
اوضاع در بخش خصوصی به مراتب بغرنج تر است. علاوه بر همه مشکلاتی که در بالا بر شمردیم، فعالان بخش خصوصی باید با بحران های بسیار دیگری مثل کاهش تقاضا در شرایط خاص، تضعیف کانال های فروش در نقاط مختلف و معضلات عدیده مربوط به ارتباطات آنلاین دست و پنجه نرم کنند. در این شرایط مدیران این بخش چاره ای ندارند جز اینکه برنامه های کوتاه مدتی برای پایداری در این دوران طراحی و برنامه ریزی کنند و برای بقاء در دوران عدم قطعیت، از تمام ابزارهای در دسترس خود استفاده کنند. بدیهی است که گزینه هایی مثل تعدیل نیروی انسانی و یا تعطیلی واحدهای مختلف به این بهانه، واقعا باید به عنوان آخرین گزینه و در شرایطی مطرح شود که همه گزینه های ممکن برای استمرار فعالیت های سازمان را امتحان کرده و عملا راهکارهای گوناگون برای ادامه حیات مجموعه پاسخگو نباشد.
سهامداران و مدیران تصمیم گیر در این دوران سخت، نباید فراموش کنند که بزرگترین بحران ها و چالش های ساخته دست بشر مثل جنگ های جهانی هم، روزی به پایان خواهد رسید و تصویر مثبت از برند و توسعه پایدار مجموعه خود را فدای هیجانات مقطعی و منافع کوتاه مدت نکنند.
